Trzy.

Od autorki: Nie było mnie sporo czasu, nie wiedziałam czy mam napisać od nowa rozdział, kontynuować to dalej czy w ogóle to zostawić. Postanowiłam dać sobie czas i tym sposobem powstał od nowa rozdział trzeci. Zapraszam do przeczytania. Mam nadzieję, że będzie o wiele lepszy niż poprzedni. Dziękuje za wszystkie komentarze i wyrozumiałość. Czekam na wasze opinie, które pomogą mi się zmotywować oraz poprawić błędy (chociaż mam nadzieję, że ich będzie mało). 

Pozdrawiam :** 

      Kiedy spojrzałam na bruneta, który nonszalancko opierał się o swój wóz, wiedziałam, że wynikną z tego same kłopoty. Wpatrywałam się w niego w dłuższą chwile i znowu chciałam analizować jego zachowanie. Jednak z tym swoim szelmowskim uśmieszkiem nie zdradzał nic, oprócz tego, że był zadowolony, że jego groźby co do mojej przyjaciółki i nadzieja na odnalezienie mojego brata, będzie doskonałą przynętą. Zrobiłam krok do przodu i zawahałam się. Może to był jeszcze dobry czas na cofnięcie się i poszukanie lepszego rozwiązania, ale skoro przez kilka lat nie zdołałam dowiedzieć się nic o Paulu, wiedziałam, że bez Matta nie dam sobie rady. Potrzebowałam brata, musiałam wiedzieć co się z nim dzieję. To codziennie zatruwało mi myśli i do czasu kiedy nie poznam prawdy, nigdy nie zaznam spokoju. 

     Chciałam wyglądać na opanowaną więc stawiałam pewne kroki na nierównym chodniku. Głowa dumnie uniesiona do góry, dyskretny uśmiech, zarzucenie włosami, jeszcze chwila, a ktoś wziąłby mnie za hollywoodzką aktorkę. Moja dobra passa nie trwała długo. Byłam tuż przed chłopakiem, wlepiając się w jego ciemne oczy i zatracając się w ich tajemniczości potknęłam się o wystający skrawek bruku, który doprowadził mnie do szewskiej pasji. Przymknęłam oczy widząc siebie już jak leże na chodniku i gryzę piach, a Matt nie posiada się ze śmiechu, z jaką ofermą przyszło mu wybrać się w podróż, ale nic takiego się nie stało. Pojawił się ból, ale nie taki, którego się spodziewałam. Silne ręce bruneta podciągnęły mnie do góry. Gapiłam się na niego jak zahipnotyzowana i kompletnie nie mogłam wydusić z siebie ani słowa. Bałam się, że każdy mój kolejny ruch wywoła u niego atak śmiechu, a ja będę marzyła tylko o tym aby zapaść się pod ziemię.
       Otaksował mnie przenikliwym spojrzeniem, jakby chciał zobaczyć czy jestem cała, ale ostatnie słowa to tylko moja ideologia dla dobrego Matta, bo mogłam się założyć, że w jego pięknej główce układają się teraz słowa, które ani trochę nie byłyby dla mnie miłe.

    - Powinni naprawić te chodniki, można się zabić - usłyszałam te słowa z jego ust, ale potrzebowałam dłuższej chwili, aby zrozumieć ich sens. To była dla mnie nowość, że nie miał nic do mnie, a do ekipy budowlanej czy innych firm, które tym się zajmują. Poczułam jak na moje poliki wkrada się rumieniec, więc posłałam mu jeden z tych niewinnych uśmiechów.
      Mój dziewczęcy urok chyba podziałał na niego jak płachta na byka, bo szybko podszedł do drzwi od strony kierowcy, a w moją stronę burknął tylko tyle, że mam wsiadać. Nie lubiłam jak ktoś miewał takie wahania nastroju, stałam jednak dalej w tym samym miejscu. Miałam przy sobie torbę, z którą nie wiedziałam co mam zrobić. Zdążył tylko pokręcić głową i szybkim krokiem dojść do mnie i wziąć ode mnie walizkę, która spokojnie zajmowała większość bagażnika. Wyobraziłam sobie Matta jak przeklina dzień, w którym postanowił mnie odnaleźć i zabrać ze sobą.
    - Wsiadaj, szkoda czasu - dotarło do moich uszu, wyrywając mnie z zamyślenia, po czym posłusznie wgramoliłam się na miejsce pasażera, szczelnie zapinając pasy bezpieczeństwa.
      Zanim wyjechaliśmy z miasta minęło kilka dobrych minut. Ludzie wychodzili na ulice, śpiesząc się do pracy i szkoły. Lubiłam zajmować się obserwowaniem przestrzeni w okół. Myślałam kiedyś nawet, aby zostać psychologiem, jednak te plany prysły kiedy zostałam główną ekspedientką w sklepie z artykułami chemicznymi, ale i tam nie zagrzałam miejsca na długo.
      - Ustalmy zasady - usłyszałam poważny głos dochodzący z lewej strony. Lekko obróciłam głowę, aby spojrzeć na bruneta, lecz ten nie zaszczycił mnie swoim spojrzeniem. Może to i dla mnie lepiej, że koncentruje się na drodze.
     - Po pierwsze - kontynuował - słuchasz mnie i robisz co ci każę, wtedy wszystko przebiegnie szybko i bezboleśnie, odnajdziesz brata i wszyscy będą szczęśliwi, ale gdy spróbujesz mnie wykiwać,  pożegnaj się z nadzieją na spotkanie z Paulem.
      Coś w środku podpowiadało mi, że on to wszystko powiedział całkiem serio i nie było mi z tego powodu jakoś lżej. Nie miałam ochoty mu się sprzeciwiać, gdybym to zrobiła nie siedziałabym z nim w tym samochodzie i jechała nie wiadomo gdzie. Z drugiej strony nie wiedziałam co chciał abym robiła, a jeśli to będzie sprzeczne z moimi zasadami moralnymi czy coś w tym rodzaju. Postanowiłam, że dam sobie czas, może jak się oswoimy ze sobą, sytuacja stanie się mniej napięta, a wszystkie nieporozumienia i niepotrzebne reguły pójdą w zapomnienie.
      - Dobrze, ale pamiętaj, że raz mi wyrządziłeś krzywdę, jeśli to się powtórzy, nie będę miała skrupułów, aby cię...
       - Uważaj na słowa, księżniczko, nie takie groźby słyszałem, a nadal chodzę cały po tej ziemi - odpowiedział lekko rozbawiony, jakby moje groźby czy pretensje miał w czterech literach. Postanowiłam być już cicho i w  myślach układać plan od A do Z. W razie kłopotów. 
       Słońce na zewnątrz chyliło się już ku zachodowi. Ciekawa byłam czy będziemy jechać przez całą noc, czy jednak skręci gdzieś w las abyśmy mogli się przespać się w samochodzie. Nagły zakręt w lewo, a następnie w prawo, uświadomił mi, że zmierzamy do konkretnego celu.