Siedem.

     Spoglądałam na zegar wiszący na ścianie i obserwowałam jego wskazówki. Czas sobie spokojnie mijał, a żadne z nas nie mogło wydusić z siebie ani jednego słowa. Naprawdę byłoby mi łatwiej gdyby Matt w końcu zechciał poświęcić mi nieco więcej uwagi i odpowiedzieć na dręczące mnie pytania. Tymczasem on podszedł do lodówki i wyciagnął z niej butelkę piwa, trochę mnie to zniesmaczyło z uwagi na fakt, że nie było nawet południa. Wziął do ręki otwieracz, kapsel strzelił, a brunet pociągnął spory łyk alkoholu. Wtedy dopiero raczył usiąść i zamyślił się, jakby szukał odpowiednich słów.

     - Będziemy teraz tak sobie siedzieć i milczeć - powiedziałam zirytowana jego obojętnością w stosunku do mnie. Myślałam, że ma takie same plany jak ja czyli, że chciał porozmawiać.

     - Dobrze wyglądasz w tej koszulce - odparł, uśmiechając się zawadiacko, zupełnie ignorując moje słowa. Założyłam nogę na noge, odgarnęłam włosy z twarzy i kontynuowałam mój monolog.

     - Matt, powiesz mi co się dzieję. Jacyś ludzie do nas strzelają, później dostaję z drzwi i budzę się w obcym miejscu, w obcym łożku, w nieswoim ubraniu. Cholera, jak myślisz, że możesz mnie zbywać, to proszę bardzo, ale wtedy ja wracam do siebie i rób sobie co chcesz. Mam cię dość! - ostatnie słowa niemal wykrzyczałam, ponieważ czułam narastające napięcie i musiałam dać temu upust. Chyba zaskoczyłam chłopaka, bo odłożył butelkę, zmarszczył brwi i wyglądał jakby ktoś pierwszy raz w życiu mu się sprzeciwił.

     - Amanda, złość piękności szkodzi. Co chcesz wiedzieć? Nie wiem kto nas chciał zabić, a oberwało ci się, ponieważ biłem się z tym barmanem a on pobiegł do łazienki i gwałtownie otworzył drzwi. Oto cała historia. Przestań drążyć, bo gówno wiesz, nie chce cię pakować w większe kłopoty niż te które mamy, więc pozwól, że w spokoju wypiję piwo i obmyślę nowy plan. Możesz iść się przebrać, bo ciężko mi się przy tobie skupić. - Jaki plan? Czy ta strzelanina popsuła jego szyki? Ja już wymiękałam, jedyne czego pragnęłam, to porozmawiać z Kate. Miałam nadzieję, że u niej było wszystko w porządku, potrzebowałam paru słów otuchy. Dlatego też wstałam i szybkim krokiem udałam się do przydzielonego mi pokoju. Mój plecak stał koło szafy, więc szybko sięgnęłam po czyste rzeczy i poszłam wziąć prysznic do łazienki obok.
     Po odświeżeniu się, zaczęłam poszukiwania mojego telefonu. Zajęło mi to sporo czasu, bo nie pamiętałam gdzie go ostatni raz używałam, na szczęście odnalazł się i wystukałam dobrze znany mi numer, a po kilku sygnałach usłyszałam głos Kate.

     - Cześć kochanie - zaczęłam - co u ciebie?

     - Amanda to ty? Tak się martwiłam! To ty lepiej opowiadaj co u ciebie? Myślałam, że coś się stało, miałaś dać znać jak tam podróż. - Słyszałam w głosie blondynki troskę i poczułam się lepiej. Opowiedziałam w skrócie co się działo przez ten okres. Kate była ciekawa wszystkiego i co chwile zadawała mi nowe pytania. Pod koniec zaczęło mnie to nawet męczyć, ale że dawno z nią nie rozmawiałam to postanowiłam zaspokoić jej ciekawość.

     - Kate, czasami myślę, że to wszystko nie ma sensu, co ja mam robić? - zapytałam przyjaciółkę pod koniec naszej rozmowy, a w głośniku usłyszałam tylko jej westchnienie.
Jak to ona, powiedziała, że nie mam się poddawać, a Matt w końcu zacznie mnie szanować i zacznie współpracować. Jak narazie nie dawał mi żadnych konkretów, a ja nie wiedziałam gdzie się znajduję. Pożegnałam się z Kate i rzuciłam się na łóżko.
    Musiałam usnąć, bo gdy się przebudziłam na wyświetlaczu komórki była godzina 14. Postanowiłam wyjść trochę do ludzi, problemem było to, że wiedziałam tylko gdzie jest kuchnia. Zeszłam na dół i rozglądałam się w okół. Przeszłam koło salonu, kuchni, znalazłam również drzwi do łazienki. Na końcu korytarza znalazły się jeszcze jedne, lekko uchylone. Stanęłam blisko i przez wnękę próbowałam zobaczyć co tam się znajduję. Moją oczom ukazał się rozmaity sprzęt do ćwiczeń. Rozchyliłam szerzej drzwi i przeszłam przez próg. Pomieszczenie było przestronne, a duże okno wychodziło na ogród. Zobaczyłam Matta, który stał prawie na końcu sali i podnosił ciężar. Wyglądał niesamowicie, bez koszulki, pokazując w całej okazałości swoje mięśnie. Stanęłam jak wryta, gdyż nie wiedziałam, że taki widok tak działa na zmysły. Nie słyszał mnie, ponieważ w tle grała muzyka. Postanowiłam postać i chociaż sobie popatrzeć. Może charakter miał słaby, ale ciało boskie.

     - Chcesz poćwiczyć? - usłyszałam pytanie i o mało co nie podskoczyłam. Głupia myślałam, że zostanę niezauważona.

     - Eeee, noo, nie, tak sobie patrzę, zwiedzam dom - odpowiedziałam, nieco się jąkając. Nie byłam dobra w szukaniu odpowiedniej odpowiedzi w sekundę. Roześmiał się i odłożył sprzęt na miejsce, po czym podszedł bliżej.

     - Chodź, pokaże ci. - Wziął mnie za rękę i poprowadził w kierunku szafki, gdzie były poukładane małe hantle. Wziął dwie i podał mi. Nie wiedziałam co mam z tym zrobić. Szczerze jeśli chodziło o sport, to u mnie kondycja leżała, na samą myśl o tym, że miałam ćwiczyć czułam narastającą histerię. Matt widząc moją bierność, podszedł do mnie od tyłu i złapał za rękę, unosząc ją do góry.

     - Tak masz robić - szepnął mi do ucha, a na plecach czułam jego klatkę piersiową, która rytmicznie podnosiła się i opadała. Od razu w mojej głowie pojawił się alarm. Obróciłam się gwałtownie, o mało nie uderzając ciężarkiem bruneta. Oddałam mu je i oddaliłam się bez słowa. Może to tylko moja bezwstydna wyobraźnia, ale czułam, że między nami robiło się gorąco.

~*~

Hej. Oddaje Wam rozdział siódmy.
Nie jest on szczytem moich marzeń, czasami sama nie wiem jak mam poprowadzić tą historię.

Wena swoje, brak czasu swoje. Liczę, że jeszcze ktoś obserwuje ten blog. 

Pozdrawiam i do napisania :)